Een nieuwe villa...

Luitjes, ik kan jullie niet vertellen hoe blij wij zijn met jullie gulle donaties! In een rap tempo viel de een na de andere duit in het zakje.

Dit maakte dat we onze grote wens, een goed geïsoleerd hondenhok voor Bolhaz, wel eens waar konden gaan maken...

Zoeken naar zo’n ding viel nog niet mee. Ze worden bij de bouwmarkt wel verkocht maar die zijn enkelwandig, duur en van een beroerde kwaliteit. Dus moest Prem, gelukkig niet ik, het virtuele Hongaarse marktplaats-achtige circuit op. Na anderhalve dag speurwerk vond hij een mooi geïsoleerd kutya- haz.

De verkoper had hem met liefde en kunde voor zijn hond gemaakt, helaas dacht die er anders over en weigerde zijn hok te betreden. Zo goed als nieuw dus. De een zijn dood is de ander zijn brood tenslotte!

Dat is een natuurwet die het beste in je eigen voordeel kan werken, vindt je niet?

Opel-tractor kwam weer goed van pas bij het vervoer van het gevaarte. Gelukkig doen ze hier niet zo ingewikkeld over vreemde uitsteeksels uit voertuigen.

De familie Orsos wist nog van niets dus het was een GROTE verassing toen we voor kwamen rijden.

Na het uitladen en monteren van het hok, kwam natuurlijk de hele familie kijken naar de nieuwe aanwinst. Lachend werd opgemerkt dat de hond er rianter bijzit als zijzelf...

Dàt vind ik elke keer weer zo bijzonder, hun oprecht vrolijke houding ten opzichte van de rottigste situaties!

Ze mogen dan misschien van ons.......

KLIK HIER om het hele artikel te lezen !!!

Nattigheid en ‘Bolhaz’...

Het druppelt en spettert er lustig op los. Dooi is ingetreden en overal vormen zich kleine riviertjes van smeltwater. Dat een smeltende sneeuwlaag van één meter dik overlast gaat geven begrijpt iedereen, maar onze zigeuner- buurtjes doen er weer eens een schepje bovenop!

Elk huis hier, heeft voor in de tuin een waterput. Dat is een gat in de grond van zo’n meter diep, waarin onder in zich de watermeter bevindt. Als je slim bent leg je voordat de winter zijn ding doet, zaagsel, glaswol of iets anders dat voor isolatie door kan gaan, in de put op je metertje. Da’s logisch toch?

Het zou veel handiger zijn als de waterwinkelier de meters ‘in’ de huizen zou plaatsen, maar dat doen ze expres niet. Op deze manier zijn alle kosten om het water ook daadwerkelijk in huis te krijgen voor de klant. Zo kan de watermaffia, heerlijk Forinten verdienen en weinig risico lopen. Tenslotte is alles wat er ‘na’ de meter gebeurt jou verantwoording.

Zoals ik in het vorige blog al heb geschreven, zaten de heren en dames Orsos al zonder water in huis, omdat de meter bevroren was. Dat kost 50.000 Forint (ongeveer 150,- Euro) om te laten repareren. Een exorbitant bedrag voor die mensen, dat gaan ze echt nooit een keer ophoesten.

Nu was de waterleiding vóór de meter ook gesprongen en borrelde.........

KLIK HIER om het hele artikel te lezen !!!

Sneeuw en nòg meer sneeuw...

Zonder het minste geluid dwarrelt de sneeuw vandaag gestaag omlaag.

Het legt een dikke zachte deken over ons heen. Daar zit je dan, in je tentje, in je eigen achtertuin. Geïsoleerd in een witte, ijskoude winterwereld.
Het is stil in Drávatamási, er rijden geen bussen meer in het dorp, niemand slingert zijn motorzaag nog aan en zelfs de vogeltjes houden hun snaveltjes toe.
De geluiden dìe er zijn worden grotendeels geabsorbeerd door het hoogpolig wit.
Boomtakken en afdakjes kreunen lijdzaam onder het ongebruikelijke gewicht.
We glibberen en glijden een beetje van huis naar yurt heen en weer. Mijn handen zijn zwart en hard van het stoken...

HELP! Is er leven na de winter?

De zigeuners naast ons hebben het veel beroerder te verduren. In deze omstandigheden kunnen ze geen hout jatten in het bos. De politie is ze dan immers zo op het spoor. De waterleiding is gesprongen en pannetjes sneeuw smelten zonder vuur is een onmogelijkheid. De wasmachine doet het natuurlijk ook niet, en zo vervuilen alle kindertjes gestaag.

Het ene drama stapelt zich op het andere en het gekke is dat........

KLIK HIER om het hele artikel te lezen !!!

Wild

De bossen intrekken om herten en reeën te zien is een aangenaam tijdverdrijf op de winterse Poesta. Het is een soort jagen zonder te hoeven schieten. Gehuld in thermo ondergoed en nog heleboel andere dikke kleren sluipen we het bos in. Nou moet je weten dat Nora en ik normaliter enorme kletstantes zijn, dus dat ‘stil’ zijn creëert sowieso al een beetje een unheimlich sfeertje...

Als je héél stil probeert te zijn, merk je hoeveel lompe herrie je eigenlijk maakt. Snotneuzen ophalen, kuchen en struikelen over boomwortels, noem het maar op. Het valt om de dooie dood niet mee om de kunst van het stil zijn te praktiseren terwijl je door een bos ploetert.

Wild

Tegen mijn verwachting in zien we ze toch! Grote groepen herten die ons een tijdje aankijken om vervolgens rustig en elegant de aftocht te blazen. Een paar joekels van damherten in de verte die niet eens de moeite nemen om op te kijken. Het is een opwindend gevoel dat je samen met zoveel wilde dieren in het bos bent.

Doordat je het een beetje op een sluipen hebt gezet, geeft je dat ook een gevoel van spanning. opeens hoor ik vlak naast mij in de struiken een enorm kabaal, ik spring een meter in de lucht van de schrik. Het bleek een roofvogel te zijn die op zijn beurt ook erg van mij was geschrokken.

Het werd nog veel spannender omdat...........

KLIK HIER om het hele artikel te lezen !!!

Huisartsenpraktijken

Waar ter wereld een mens ook neerstrijkt, ooit zal men zich aan een gang richting de dichtstbijzijnde huisarts moeten wagen. Zo ook ik. Toen we pas in Hongarije woonden, kon je alle medicijnen gewoon zonder recept bij de apotheek kopen. Jammer dat ik zo weinig verstand heb van hallucinerende formules, dan had ik er nog een sterren-hemel-verruimend feest van kunnen maken.

Ondanks die gemiste kans was het wel makkelijk, we konden gewoon met de naam van de medicijnen die we in Nederland wel eens slikten, de Hongaarse variant ophalen. Ieder mens heeft zo zijn eigen vertrouwde kwaaltjes en weet heel best hoe die te lijf te gaan.

Inmiddels is de Hongaarse overheid drukdoende om zich aan Europa aan te passen en daarbij hoort ook het recepten-beleid. Wil ik nú een klein antibiotica kuurtje of schiet Prem, mijn levensgezel, zijn bloedruk de pan uit, moeten wij eerst een bezoek brengen aan meneer de dokter, alvorens de apotheek aan te doen...
Prem was al een paar keer bij de lokale huisarts geweest, ik was dus voorbereid, de beste man spreekt geen woord Duits of Engels.

Prem kan zelfs in het Chinees nog uitleggen wat hij ‘precies’ bedoelt maar die gave is aan mij voorbij gegaan. Alhoewel, het heeft een hoop te maken met lef, dat heb ik nu meer als vroeger.

Affain, vol goede moed, met de verpakking van wat ik een jaar geleden nog zò kon kopen, ging ik op pad. Nu moet je weten dat men hier heel anders met medische zaken en privacy omgaat als in Westelijker gebieden.

Als we met het halve dorp op straat staan om........

KLIK HIER om het hele artikel te lezen !!!

Armoede op de Hongaarse Poesta

Vandaag wil ik jullie iets vertellen over Gabor en Mony. Gabor is een jonge man van 26 jaar en hij is in het bezit van een motorzaag. Die is belangrijk voor hem, het maakt dat hij een klein beetje geld kan verdienen. Mony is zijn vrouw, zij is 20 jaar en zorgt voor hun drie dochtertjes. De laatste tijd was Gabor, die normaal een grote grappenmaker is, een beetje uit zijn hum.

Mony is wéér zwanger en hij word nu al af en toe mesjokke van zijn huis vol kleine meisjes...

Gistermorgen zaten we nog vredig in onze pyjama te klooien, Prem aan zijn nieuwe website en ik legde de laatste hand aan een Mandala, toen we Gabor hoorden roepen vanaf de straat. Prem was geïrriteerd omdat het regende en hij geen zin had in ‘gezeur’, ze komen nogal eens om het een of ander... Vaak krijg ik dan de opdracht om mijn kop buiten de deur te steken en terug te gillen, ‘Prem slaapt’. Maar Gabor klonk dit keer anders, een beetje paniekerig. Het bleek dat Mony aan het bloeden was en Gabor inderdaad zwaar aangeslagen. Prem als een speer in de kleren om naar de verloskundige te racen met Mony.

Helaas was ze haar kindje al verloren. Ze werd doorgestuurd naar het ziekenhuis in Szigetvar en daar ligt ze nu nog. Ze zat stilletjes te huilen naast Prem in de auto, Gabor moest natuurlijk thuis blijven voor de kinderen...

Tussen neus en lippen door, op een regenachtige dag, een kindje verliezen zonder dat iemand daar ophef over maakt.

Het verdriet is op hun gezichten af te lezen maar.....

KLIK HIER om het hele artikel te lezen !!!

Ochtendritueel en obstakels van huishoudelijke aard...

Vorige week hield mijn wasmachine er zomaar mee op. Stress! Met al dat hondenhaar en kwijl heb ik hem hard nodig. Prem had op het internet een servicepunt in Pécs gevonden. Mooi, wasmachine achterin de auto gegooid en vol goede moed op weg!

Ik had al aarzelend gereageerd op Prem zijn enthousiasme door te opperen toch eerst maar even te bellen...

Eenmaal in Pécs op het juiste adres aangekomen, bleken we in een hele chique kantoren buurt te zijn beland. Wat wij zochten was meer een sjofele wasmachine reparatie toestand....

Maar Prem was op alles voorbereid en had nog een adres in de buurt. Tomtom ingesteld en dat viel goed mee, maar twintig kilometer. Blijkt dat we hoog de bergen naast Pécs in worden gestuurd. Via steile op en afdalingen, haarspeldbochten en natuurlijk een prachtig uitzicht, belanden we in een schatig piepklein dorpje. Het juiste adres bestond wèl maar bleek een gewoon huisadres te zijn. Nu dan toch maar even Andrea bellen of ze voor ons het bijbehorende telefoonnummer wil bellen.

En ja hoor, we mochten ons was automaatje bij haar in de tuin achterlaten. Haar man zou Andrea wel bellen als er nieuws was.

Wij waren ervan overtuigd dat de pomp kapot was en hielden dus rekening met een financiële aderlating. Andrea belde ongeveer één uur nadat we thuis kwamen.

De wasmachine was gefikst en het kost.......

KLIK HIER om het hele artikel te lezen !!!

Palinka.

Toen ik gisteren mijn stevige stappers weer eens had aangetrokken, kwam ik al na een paar honderd meter van ons huis, je raad het al, ‘zigeuners in nood’ tegen. Er zat een joekel van een gat in hun dak -hoe zomaar ineens? Het sneeuwde. Natuurlijk weet iedereen in Drávatamási dat wij een prachtige, nieuwe uitschuifladder in ons bezit hebben. Dus... Ik terug naar huis om het ding op te halen.

Vervolgens toch nog een heerlijke wandeling gemaakt en onder meer bovenstaande gevederde vrienden gefotografeerd.* Op mijn weg terug kwam ik weer langs het huis met het gat, er was een heus oploopje ontstaan. Snel tegen Prem vertellen, wie weet levert het weer een magisch foto-momentje op.

Nou dat hebben we geweten!

Prem was al wel twee uur weg toen ik.........

KLIK HIER om het hele artikel te lezen !!!

Pálinka

Het kleine dorpskerkje van Drávatamási beschikt over één oude klok, die klinkt een beetje blikkerig maar hij doet het nog best. In het voorportaal van het kerkje zie je het touw hangen waar de dominee de klok, normaliter elke zaterdagmiddag, een zwieper geeft. Daar komen vooral de oude vrouwtjes op af. De schorten en hoofddoekjes vervangen voor vreemd uitziende mantelpakjes, het haar netjes in de krul. Meestal hebben ze ook wat bloemetjes bij zich, om de zaterdagmiddag- kerkdienst wat op te fleuren. Natuurlijk klingelt de klok ook op de traditionele kerkelijke feestdagen, verder hoor je hem niet zo vaak.

Tot vorige week althans. Bijna dagelijks ging dat ding tekeer, vanochtend alwéér twee keer.
Wat dit te betekenen heeft, vernamen we van Josef, één van onze studenten in de Nederlandse taal. Er blijken deze week al minstens drie doden gevallen, door het drinken van iets tè heftige Pálinka!

In een land waar spiritus verboden is, omdat men het wel eens zou kunnen nuttigen, worden wel complete Pálinka stookketels, inclusief alle toebehoren bij de bouwmarkt verkocht...

Dat gaat wel eens mis, dan vallen er zomaar verscheidene doden in zo’n klein dorpje op de poesta. Er is niemand die zich er heel erg druk over maakt, lijkt het. Dit soort dingen gebeuren gewoon en tja, dan ben je dood.
Terwijl de dorpsbewoners stomverbaasd staan te kijken hoeveel stampij ik maak over een tot moes gereden teckel, worden zij zelf van de eindigheid van het leven niet warm of koud... Eigen schuld, dikke bult. Dan moet je maar niet zoveel zuipen...

Ik ben maar weer eens naar het kerkhof gestiefeld, om........

KLIK HIER om het hele artikel te lezen !!!

Landelijke landerigheid

Toen ik pas in Hongarije woonde was ik jaloers op die landelijke ontspanning die ik bij mijn nieuwe landgenoten aantrof. Zoals het er nu uitziet wordt ik al een echte Hongaarse. Gewoon lekker op de stoeprand zitten kijken hoe de dag geleidelijk verandert in de avond.

Kindertjes die nog wat spelen en giebelen, een oude man slingert dronken op de fiets...

Net als gisteren en waarschijnlijk ook zoals morgen. De tijd heeft hier minder scherpe randjes dan in het Nederlandse dagelijkse leven, de rust wordt je hier als het ware door je strot geduwd. Mij doet het in elk geval goed!

Door al die stoeltjes op favoriete plekjes , wordt ik soms fysiek tè lui.

Dan verandert.....

KLIK HIER om het hele artikel te lezen !!!

Hongaarse moeilijkheden

De Hongaarse politiek veroorzaakt momenteel een behoorlijke crisis. Ik verneem dat vooral van mensen uit Nederland, hier heeft geen mens het erover. Politiek is niet mijn ding maar dat houdt nìet in dat ik onverschillig sta tegenover de mensen die getroffen worden door (nog meer) armoede en discriminatie!

Hier in het dorp merken we nog weinig van dit nieuwste drama. Veranderingen op politiek niveau druppelen hier maar heel langzaam door. Wat we wel zien is dat de Forint minder waard is geworden en de spullen in de winkels duurder. De Nederlandse makelaar verkoopt minder huizen aan rijke westerlingen, die worden huiverig over een investering hier. Het is jammer dat een land waar al zoveel armoede is, nu juist extra getroffen wordt door zo’n beroerde overheid.

Ik ben niet zo’n idealist die denkt dat deze planeet ooit een betere plek zal worden.
Ik geloof dat de wereld juist ‘bedoeld’ is om dualiteit te ondervinden, zodat we kunnen leren dat we er uiteindelijk vrij van zijn.

Natuurlijk is dat in dit geval makkelijk praten aangezien ik (nog) niet direct geraakt wordt door deze politieke affaire. Bij verschijnselen die mij wèl raken, probeer ik te leren dat situaties en omstandigheden niet in staat zijn mij een slachtoffer te maken, tenzij ik die rol zelf vervul.

Er is in de wereld altijd al oorlog, armoede en andere ellende geweest en dat zal wel zo blijven.

Het enige verweer dat we hebben, is om.........

KLIK HIER om het hele artikel te lezen !!!