Ik hoorde haar zingen maar zag haar niet. Haar stem klonk vrolijk, er zat een lach in haar lied. Ik vermoed dat het een kinderliedje was, maar zeker weten doe ik dat niet. Nu heb ik haar niet vaak vrolijk meegemaakt. Meestal staan haar waterblauwe husky ogen vol tranen als zij verteld over haar leven, maar meer nog over haar toekomst.
Ik kwam op het idee toen Hans zijn verhaal vertelde toen hij met Novib naar Somalieland was afgereisd. Dus helemaal van mezelf is het niet. Als ik in de moestuin werk komt ze regelmatig langs. Een hekwerk van gaas is onze enige scheiding. Zij is dan meestal onderweg naar de bosrand om wat hout te halen. Ze sprak bewonderende woorden over mijn vreemde manier van tuinieren. “Wil jij ook een moestuin?” vroeg ik. Ze zei volmondig ja, maar dat er geen geld voor was.
Het werd me afgeraden, omdat het geen zoden aan de dijk zou zetten. Je zet iets op en tegen de tijd dat je je om hebt gedraaid zijn ze het alweer vergeten. Zij is te lui dat ze loopt, hij is een alcoholist waar je helemaal niets van hoeft te verwachten.
Mooi, dat maakt de uitdaging nog groter..............
KLIK HIER om het hele artikel te lezen !!!
