Het gesprek kwam op gang.. ik vertelde over mijn Hongaarse roots, over de familie, over mijn opa en zijn passie voor zigeunermuziek… Over mijn passie voor die muziek, hoe ik het nooit droog kan houden bij de juiste snaaraanraking van een viool. Dat we Hongaarse muziek hebben gedraaid op de uitvaart van mijn moeder…
Ook vertelde ik over vroeger, de bijeenkomsten van Hongaren bij ons thuis, hoe de muziek later op de avond harder ging.. Dat wij als kind ons altijd verbaasden over de huilende Hongaarse mannen, bij het horen van de vioolklanken uit hun land.
De dame knikte begrijpend. “Mijn vriend staat in de keuken en luistert ondertussen mee”, zei ze, “hij staat net te koken maar komt er nu ook bij.”
Uit de keuken kwam een man die iets jonger was dan ikzelf. Joviaal schudde hij me de hand, klopte op mijn schouder en zei: “Wat fijn om dit allemaal te horen. Ik kom zelf uit Budapest.”. Daarna een Hongaarse volzin… Ik zei hem dat ik niet goed Hongaars spreek, mijn zus echter wel, maar dat ik ondanks dat vooral gastronomisch Hongaars kan.......
KLIK HIER om het hele artikel te lezen !!!
